Ja, RAFi

• Tweet
• Pin It

• Tweet
• Pin It

 
Ostatnio w internecie furorę robi klip typu lip-synch nakręcony przez pracowników Connected Ventures. Za podkład muzyczny posłużył kawałek “Flagpole Sitta” wykonywany przez kapelę Harvey Danger. Dzieło młodych ludzi zamieszczone w serwisie vimeo.com obejrzano ok 1,4 mln razy.

Realizacja jest więcej niż poprawna, ale przede wszystkim zabawna i ma ukazywać rzekomy luz jaki panuje w wymienionej przeze mnie firmie. Oglądając wideoklip można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z grupą młodych, pełnych energii ludzi czyli praktycznie z takimi, którzy powinni kojarzyć nam się z nowymi mediami. Wielokrotnie na myśl przychodzi do głowy stwierdzenie: “zapewne mają tam fajną atmosferę i pracują na pełnym luzie”. Tak jak atmosfera i wzajemne relacje w pracy są bardzo ważnymi elementami – bo przecież z ludźmi, którzy z nami pracują spędzamy sporą część dnia – tak nie zgodzę się, że luz w pracy jest pełnią szczęścia, by móc pracować bezstresowo, a przede wszystkim efektywnie.

Wspomniałem o tym, że w pracy spędzamy – w zależności kto ile pracuje – sporo czasu dziennie, dlatego ważne jest by w pracy czuć się jak w drugim domu, co niestety nie jest rzeczą łatwą do osiągnięcia. Jestem zwolennikiem dobrej atmosfery i to nie tylko w pracy. Najczęściej można to osiągnąć poprzez budowanie dobrych relacji pomiędzy pracownikami z biura/hali ;) Jak wiadomo, dobry zespół pracowników, to nie tylko ich kwalifikacje i umiejętności, ale także predyspozycje do pracy w grupie. Gdy wszystko uda nam się zebrać w całość możemy liczyć na wyższe wyniki i efektywniejszą pracę w porównaniu np. do grupy specjalistów, pomiędzy którymi jednak nie panują dobre relacje. Dlatego brawa i pokłon dla pracodawcy, który potrafi zbudować zespół złożony z fachowców i profesjonalistów, a zarazem ludzi dbających o dobre relacje w ekipie. Jednak ludzie to nie wszystko dlatego nie można zapominać, że na sukces w postaci efektywnej pracy składa się również dobrze wyposażone i przygotowane stanowisko pracy oraz godziwe, motywujące wynagrodzenie.

Ja z kolei nie jestem zwolennikiem luzu na maksa. Lubię mieć “spokój”, chociaż często by go osiągnąć słucham muzykę … głośno. Pewnie mam coś z masochisty, bo lubię pracować pod presją czasu. Wtedy 48, 72h bez snu, porządek dnia wywrócony do góry nogami, prysznic kilka razy dziennie, kawa prawie, że dożylnie … krew w żyłach płynie po prostu szybciej.
W pewnym sensie adrenalina. Czego np. trudno byłoby mi doświadczyć w pracy na etacie – a jeśli mowa o etacie, to taki w którym byłby pod ręką prysznic, kablówka, kanapa najlepiej w pokoju, w którym decybele nie mają znaczenia na pracę innych to zastanowiłbym się, ale póki co wybrałem freelance.

Jeśli z kolei pracuję na etacie, to wolę gdy każdy zna swoje zadania i obowiązki, nad realizacją których czuwa kompetentny przełożony/a. Odpowiednio duże rozluźnienie przyda się na posiedzeniu … w toalecie. Tak się złożyło, że akurat zawsze tam, gdzie pracowałem na etacie miałem dobrą, zgraną ekipę osób, której nie łączyły tylko obowiązki zawodowe. Wypady na wspólny browar i jedzenie lub wzajemne odwiedziny w domach były wręcz nową, świecką tradycją. I z każdym nowym etatem coraz lepszą ekipę miałem. No może z wyjątkiem ostatniej. Za dużo było pracowników, by czuć koleżeński, rodzinny klimat.

Każdy kij ma dwa końce, dlatego nie zapominajmy, że klip został nakręcony w ramach marketingu wirusowego. O jego sukcesie świadczyć może m.in. powyższa notka.

This entry was posted on Monday, June 11th, 2007 at 22:09 and is filed under Internet, Praca, Video, Z rozmyślań przy kawie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.