Ja, RAFi

Ten wpis kieruję raczej do żeńskiej części czytelniczek, gdyż faceci za wiele ciekawego mogą tu dla siebie nie znaleźć, być może zerkną z uwagą na niektóre wyniki procentowe, o których wspominam w dalszej części tekstu. (more…)

Tak sobie siedzę i myślę, że wszystko jest dobrze do czasu. I do czasu było dobrze i w moim przypadku. W sumie to jest dobrze i teraz, tylko bardziej chodzi mi o kontakty z osobami z bliskiego sąsiedztwa. Bo w życiu tak jest, że dopóki masz źle i gorzej – to wszyscy są fajni, okazują – nie wiedzieć czemu – jakieś politowanie i pseudo współczucie, zamiast nieść pomoc.

Ale, gdy jest tak, że dobrze mi się żyje bez etatu, ze zleceń i to już przeszło pół roku, nagle okazuje się, że ów sąsiedztwo widzi we mnie wroga. “Jakto? Nie chodzi do pracy? Płaci regularnie rachunki. Lodówka pełna. Jedzonko przednie. Do cholery, a dlaczego ja musze zasuwać do pracy codziennie? To albo złodziej, albo diler, albo nierób na państwowym wikcie.” – myśli sobie ów bohater wpisu, ale już nie wpadnie na to, że czasy się zmieniają, nie trzeba jechać na 8 godzin odbębnić przy kawce i ciastku swoich pracowniczych “obowiązków”.

Tak, więc bohaterze, boli Ciebie to, że ktoś może sobie radzić, bez kontaktów, bez znajomości, “tylko i wyłącznie” za sprawą swojej wiedzy i umiejętności. Dopierdzielasz się o różne bzdety, a sam nie widzisz jak żałosnym jesteś człowiekiem.

I zastanawia mnie ta polska zazdrość. Jak komuś sie powodzi, trzeba go zrównać do gleby. Dlaczego ma mieć lepiej?