Ja, RAFi

Nareszcie! “Żuraw” strzelił pierwszą swoją bramkę w barwach Celtic Glasgow. Maciek zdobył gola już w 5. minucie wyjazdowego spotkania z Dunfermline, a w 74. strzelił jeszcze jedną bramkę. Oby ten pierwszy gol okazał się przełomowym i dalej będę mógł słyszeć o kolejnych jego golach dla szkockiego zespołu.

Całkiem nieźle radzi sobie Artur Boruc. W tym samym spotkaniu obronił karnego. To już drugi jego taki wyczyn w barwach Celtiku. I pomyśleć, że miał być zmiennikiem Marshalla.

Nie dla psa kiełbasa
Bardzo dobre 30 minut Wisły. Właśnie w tych minutach powinna paść bramka dla Wisły, ale nie padła i potem już było coraz gorzej. Frankowskiego – super strzelca Wisły niedopuszczano do piłki w polu karnym. Wzamian wiele okazji miał Zieńczuk. Wielka szkoda, że ich nie wykorzystał, bo jedna-dwie bramki Wisły na początku, zupełnie mogłyby zmienić oblicze całego meczu. Gdyby, gdyby … wiadomo co by babcia miała gdyby. Później opadł z sił i trzeba było go zmienić. A później kartka. Stałe fragmenty gry, z którymi Wisła sobie nie radzi, i tym razem też nie potrafiła znaleźć środka na swoją bolączkę. Było źle, coraz bardziej nerwowo, coraz groźniej. Z wyjątkiem akcji, po której odżyła radość i nadzieja – po golu bardzo dobrze grającego Sobolewskiego na 1:2. Brakowało niewiele. Byliśmy najbliżej jak się da, ale niestety stało się – 1:3. Dogrywka. 1:4. Koniec marzeń. Koniec nadziei.

Kto lepszy, ten wygrywa
Panathinaikos był dziś lepszy, a jego przewaga rosła z minuty na minutę, zwłaszcza, gdy Wisła po 30 minutach siadła (jak to Gmoch skomentował: Wisła jest przytkana), być może ze zmęczenia. I chociaż mecz przebiegał w stylu typowym dla Ligi Mistrzów, tak odrobinę za wcześnie dokonano egzekucji, gdzie to Panathinaikos miał dodatkową broń – ok 70 000 tysięcy gardeł kibicującej mu publiczności.

Wiślacy
Bardzo podobała mi się gra Paulisty. Ambitny, sprytny, a przy tym bardzo szybki. Rewelacyjny Majdan, którego nigdy do tej pory nie widziałem podczas tylu dobrych interwencji, ale niestety nie udało mu się nie popełnić błędów (gol na 1:4). Przygaszony “Franek”. Mało widoczny Brożek. Sobolewski – rasowy piłkarz i amator w jednym (ten amator za dwie, niepotrzebne kartki). Słabo Kalu Uche. Pracowity Baszczyński. Cantoro – niczym na zebrze – raz było go widać, a raz nie. Niewidoczny Kuźba – zmęczony już samym wejściem. Bardzo wiele błędów w obronie.

Może za rok?
Ponownie ciśnie się na moje usta: może za rok? Mam dość tych wszystkich “za roków”. Nie będę czytać dzisiejszych gazet.
Żal i niedosyt.

Zapomniany już przez niektórych naturalizowany Polak Emanuel Olisadebe po półtorarocznej przerwie wraca do kadry, i bardzo dobrze. Oby u Janasa był tak samo skutecznym napastnikiem, jak za czasów Engela.

(grafika z 2003 r., więc proszę bez śmichów, chihów)