Gdy 30 sierpnia napisałem “To już jest koniec” byłem przekonany, że już więcej wpisów na tym blogu nie opublikuję. Od czterech dni staram się ułożyć słowa w logicznie brzmiące zdania. Tymbardziej, staje się to trudne, gdy nie mogę tego zrobić tak jak dotychczas, samodzielnie. Wcisnąć backspace gdy się pomylę czy sprawdzić literówki w tekście. Po przeszło 1,700 napisanych notek, ta jako pierwsza jest przeze mnie dyktowana osobie piszącej.

Większość z Was już zapewne wie z czym borykam się od przeszło 8 lat.
Wielu dziwi się “jak to? Przecież nigdy o tym nie pisał, nie wspominał”. I faktycznie, oprócz może kilku wpisów dotyczących aktualnego stanu zdrowia moich oczu nie epatowałem tym tematem, gdyż ten blog nie był poświęcony mojej walce z przewlekłą chorobą oczu a konkretniej odwarstwiającymi się w nich siatkówkami. Chciałem abyście sympatyzowali bądź nie zgadzali się z tym co piszę oraz wyrażali swoje opinie nie przez pryzmat mojej choroby, a jedynie przez to jaki jestem na co dzień.
Nie faworyzowali mnie, moich wpisów, moich projektów tylko dlatego, że przez cały okres prowadzenia bloga i większość czasu mojej pracy zawodowej jako grafika byłem praktycznie jednooczny. Dlatego też rozumiem to zdziwienie wielu osób, które znają mnie osobiście lub tylko wirtualnie.

Dwa tygodnie temu kompletnie nie widziałem żadnego światła w tunelu, które NFZ zgasił najpierw w prawym oku a w tym roku w lewym. Dziś jest szósta doba po operacji, która nie miałaby miejsca, gdyby nie pomoc wielu przyjaciół, znajomych i ludzi zupełnie obcych, całkowicie dotąd mi nie znanych.
Ogromny pocisk energii, wsparcia i pomocy napływał z wielu stron. Poruszyliście niebo i ziemię, dzięki temu udało się w niesamowicie krótkim czasie dotrzeć do wybitnych specjalistów w Polsce, których pomocy potrzebowałem. Szybka diagnoza i podjęcie decyzji o “natychmiastowej operacji” na nowo zaświeciło światełko w tunelu. I tym samym pojawiła się szansa na widzenie w lewym oku (rokowania lekarza, który przeprowadził operację to wiedzenie 30-40%). O tym, czy konieczna będzie jeszcze operacja dowiem się za 3,4 tygodnie.

Taki kraj, że płacisz ubezpieczenie zdrowotne a i tak leczysz się prywatnie. Nie chcę tu opisywać mojej nie miłej przygody z warszawską kliniką okulistyczną, która przez przeszło 2 m-ce kazała czekać mi na pilną operację, a w przed dzień operacji zaraziła mnie wirusowym zapaleniem spojówek (co zdyskwalifikowało mnie z operacji). W konsekwencji przeszedłem drogą operację w prywatnej klinice w Warszawie.

Moje problemy z lewym okiem zaczęły się w marcu 2011 roku. Od tego czasu odbyłem mnóstwo prywatnych wizyt u okulistów i neurologów, którzy do czasu pierwszego odwarstwienia się siatkówki (listopad 2011r.) nie wiedzieli jak mi pomóc, gdyż nie potrafili poprawnie zdiagnozować mojej dolegliwości. Znacznemu pogorszeniu uległo widzenie, ucierpiało na tym moje życie zawodowe (kłopoty z dotrzymywaniem terminów, rezygnacja z przyjmowania nowych zleceń) a co za tym idzie mój budżet z miesiąca na miesiąc topniał. Koniecznym było pożyczenie pieniędzy na wizyty i operację.
Za wcześnie by pisać o przyszłości, nie wiem kiedy, i czy w ogóle, wrócę do wykonywanego zawodu – grafika.
Wiem natomiast, że jeśli chcesz możesz mi pomóc. Jak? Są trzy możliwości:

1. Możesz wesprzeć mnie darowizną (o szczegóły pisz do Magdy).
2. Możesz wziąć udział w licytacji pierwszego i na razie jedynego egzemplarza albumu “Projekt Orli Dom” autorstwa Andrzeja-Ludwika Włoszczyńskiego. Zebrane podczas licytacji pieniądze przeznaczone będą na dalsze liczenie moich oczu. Podarowany przez Andrzeja album to: specimen, jedyny egzemplarz, który zostanie wydrukowany (Biały Kruk), 120 stron, format 300 x 300 mm, twarda oprawa.
   Cena wywoławcza: 200 zł

   AUKCJA TRWA DO 3 PAŹDZIERNIKA DO GODZ. 23:59. OFERTY PROSZĘ PRZESYŁAĆ E-MAILEM hello@rafi.pl LUB ZGŁASZAĆ TELEFONICZNIE. O aktualenej cenie bedziemy informować w komentarzach do tego wpisu na blogu.

   ZWYCIĘZCA OTRZYMA ALBUM ORAZ SPECJALNE PODZIĘKOWANIA WDRUKOWANE DO ALBUMU.

AKTUALIZACJA 2012.10.04
Aukcja zakończona. Zwyciężył pan Paweł Żmuda. Gratulacje!

3. Możesz wejść na grupę “Pomoc dla RAFiego” i na bieżąco w czym i jak można pomóc.